Brigitte

Mijn ouders hadden (hebben nog steeds) geluk met mij! Als middelbare scholier was ik voor mijn ouders een makkelijk kind. Ik ging best graag naar school en deed mijn huiswerk zelfstandig. Hulp van mijn ouders had ik hierbij nauwelijks nodig. En als ik dan eens een vraag over een bepaald onderwerp van wiskunde had dan gaf mijn vader me vervolgens 4 uur wiskundeles over alle onderwerpen uit het boek. Dus dat vragen om uitleg liet ik al snel uit mijn hoofd.

Bij ons thuis was er geen ruzie, strijd of ander gedoe over school. Dit was één van de dingen die ik later in mijn eigen gezin ook wilde hebben; rust en gezelligheid in huis!

Hoe anders kan het lopen. Mijn oudste dochter vroeg het eerste jaar van de middelbare school heel veel hulp. Avonden zaten we aan de keukentafel huiswerk te maken. Ik had het gevoel dat ik zelf weer in de brugklas zat. Gelukkig pakte ze het vanaf de tweede klas zelfstandig op.

Een heel ander verhaal was het toen mijn tweede dochter naar de brugklas ging. Zij deed (bijna) niks aan school. Nou was ik al enkele jaren als kindercoach aan de slag. Ik begeleidde kinderen die, om uiteenlopende redenen, vastliepen op school. Echter, in mijn moederrol vergat ik volledig mijn kennis en kunde als het gaat om het begeleiden van kinderen met hun schoolwerk. Ik werd de controlerende moeder die strijdend met mijn dochter haar motivatie voor school wilde forceren. Mijn grootste angst was namelijk dat ze zou blijven zitten. Toen ze in de tweede klas ‘magister’ van mijn telefoon verwijderde kwam er enige rust terug in onze moeder-dochter relatie. Het was duidelijk; ze wilde het op haar eigen manier doen en wilde mijn vertrouwen dat het goed komt. Ik werd van controlerende moeder weer de moeder die zij nodig had en die ik wilde zijn: vol interesse voor haar als mens en niet alleen als scholier, gezelligheid thuis en haar het vertrouwen geven dat ze het inderdaad zelf kan.

Ze zitten nu in hun eindexamenjaar en ik ben blij dat ik tijdens hun middelbareschooltijd uiteindelijk de ouder ben geweest die ik zelf als middelbare schollier heb gehad; gezellig, betrokken, liefdevol en vooral vol vertrouwen in hun manier van aanpak.

Nu zegt mijn oudste dochter dat ik een veel mooier mens ben geworden. Mijn jongste vindt het zo fijn dat ze mooie gesprekken met me kan hebben en zegt dat ze het gevoel heeft dat ze eerlijk kan zijn in onze gesprekken omdat ze merkt dat ik oprecht geïnteresseerd luister. Uit mijn systemische werk weet ik dat, door onze goede band, mijn kinderen in hun eigen leven in staat zijn om goede relaties aan te gaan.  

Wat je over mij moet weten

Sommige mensen zullen me chaotisch noemen, ik noem mezelf enthousiast met de onmisbare factor humor. Ons familiemotto is ‘zonder gedoe geen (positieve!)  herinneringen’. Dus er gaat hier thuis regelmatig iets anders dan gepland. Toch komt het altijd weer (redelijk) goed en maken we vooral veel mooie herinneringen.

Tijdens mijn werk ben ik de rust zelve, ik luister naar wat er gezegd wordt en ‘luister’ ik nog meer naar dat wat er NIET gezegd wordt. Ik laat me niet leiden door stappenplannen maar laat me leiden door wat het kind en/of de ouder nú nodig heeft. Anticiperen op dat wat er tijdens het gesprek op een dienblad aangereikt wordt en dat is regelmatig heel iets anders dan dat waar het kind/de ouder in eerste instantie bij ons om hulp vraagt.

Ik ben ervan overtuigd dat élk kind graag plezier op school wil beleven en de cijfers wil halen die bij hem/haar past. Alleen al omdat hierdoor vaak de sfeer thuis verbetert. Tijdens een opleidingsdag van mijn opleiding Systemisch werken (familieopstellingen) werd ik bevestigd in mijn missie ‘eerst leven, dan leren’.  Naar mijn mening hebben belemmeringen bij het schoolwerk namelijk regelmatig te maken met belemmeringen in het dagelijks leven van het kind en/of het gezin waarin het kind leeft.  Als het familiesysteem in balans is kan het kind het schoolsysteem beter aan.

Nu mijn kinderen aan het einde van hun middelbareschooltijd zijn gekomen ben ik blij dat we terug kunnen kijken op een hoop gezelligheid, genoeg leermomenten en veel positieve herinneringen hebben gemaakt. We houden ons familiemotto dus maar lekker in stand: ‘zonder gedoe, geen herinneringen!’.

Mensen die mij kennen weten dat
  • Ik het beste functioneer als mijn gezin mij het eerste (half) uur van de dag alleen laat opstarten.
  • Mijn vrienden niet snel onaangekondigd langskomen op zondag omdat dat mijn sauna/relax dag is.
  • Ik moeite heb met afscheid nemen. Dus toen ik -op mijn 47ste– met mijn gezin verhuisde uit mijn ouderlijk was dat best een emotioneel dingetje.
  • Ik blij word als bij ‘zoek mijn IPhone’ alle telefoons thuis zijn, dan is mijn hele gezin gezellig in mijn buurt. 
  • Ik alles wat ik meemaak systemisch benader, mijn gezin wordt daar weleens moe van. Als we in een restaurant zitten, vraagt mijn dochter op cynische wijze altijd of we systemisch verantwoord aan tafel zitten.
  • Ik het boek ‘Fluisterkind’ het meest waardevolle boek vind.
  • Ik nooit boeken uitleen omdat deze vol staan met persoonlijke aantekeningen.
  • Koken niet mijn interesse heeft maar het moet gewoon dagelijks gebeuren. Als mijn man kookt dan gaat hij eerst zelf ‘echte’ boodschappen doen.
  • Ik liever drie uur op de tennisbaan sta dan een half uur hardloop.
  • Dat ik meestal van alles twee koop, één is voor mij geen optie. Overigens koop ik het dan wel in twee verschillende kleuren.
  • Ik bewust heb gekozen voor Labrador honden want die zijn makkelijk op te voeden. En ook daar heb ik er twee van in twee verschillende kleuren, een zwarte en een bruine.

Wil je weten hoe Anne-Marie en ik jou en je puber kunnen helpen om het weer gezellig te krijgen thuis? Vul dan het formulier in via onderstaande knop en we nemen binnen 24 uur contact met je op.